Waardering voor pijn?

Ook in een geloofsgemeenschap kun je met pijn uit het verleden te maken krijgen. En die pijn kan diep zitten. En daar moet je aandacht aan geven, en een focus die uitsluitend ligt op waardering, energie, levenskracht, is/lijkt dan een onmogelijke aanpak. Dus toch maar eerst de probleemoplossende benadering? Wie kan ervaringen met dit dilemma inbrengen? Geanonimiseerde case-beschrijvingen?